صبح امید

خدا بود و شب و سنگر، دگر هیچ/ صدای گنگ بال و پر، دگر هیچ/ از او تنها همین بر جای مانده است/فقط یک مشت خاکستر ، دگر هیچ.....
پاسخ:ممنونم الهه خانوم گلم

خيلي متاثر شدم واقعا نميدونم چي بگم....ان شاءالله خودشون کمکمون کنن تا از شرمندگيشون در بيايمکاش اون بچه هايي هم که در مورد اين جور مسائل بد قضاوت ميکنن اين هارو ببينن وديدشون عوض بشه.گاهي وقتا ادم از زبونشون يه چيزهايي ميشنوه که فکر ميکنه اين ها اصلا از انصاف بويي نبردن

سلام..


پدرش اجازه نمیداد برود جبهه.یک روز آمد و گفت پدرجان میخواهیم با چند تا از هم کلاسی ها برویم دیدن یک مجروح جنگی.


پدرش خیلی خوشحال شد.سیصد تومان هم داد تا چیزی بخرند و ببرند.


چند روزی از او خبری نبود تا اینکه زنگ زد و گفت جبهه ام.پدرش گفت:مگر نگفتی میروی به یک مجروح سر بزنی؟گفت:چرا ولی آن مجروح آمده بود جبهه!
پاسخ:سلام
ممنونم از حضورتون و مطلب زيباتون