#بسم_رب_المهدی/امام شناسی
بیم_یا_امیدبخش3
مقاله سیدمهدی شجاعی:
*به ماراستش رانگفتند*
گفتند:
تو كه بیایي خون به پا ميكني،
جوي خون به راه مياندازي
و از كشته پشته ميسازي و ما را از ظهور تو ترساندند.
درست مثل اینكه حادثهاي به شیریني تولد را كتمان كنند و تنها از درد زادن بگویند.
ما از همان كودكي، تو را دوست داشتیم. با همة فطرتمان به تو عشق ميورزیدیم و با همة وجودمان بيتاب آمدنت بودیم.
عشق تو با سرشت ما عجین شده بود و آمدنت، طبیعيترین و شیرینترین نیازمان بود.
اما ... اما كسي به ما نگفت كه چه گلستاني ميشود جهان، وقتي كه تو بیایي.
همه، پیش از آنكه نگاه مهرگستر و دستهاي عاطفه تو را توصیف كنند، شمشیر تو را نشانمان دادند.
آري، براي اینكه گلها و نهالها رشد كنند، باید علفهاي هرز را وجین كرد و این جز با داسي برنده و سهمگین، ممكن نیست.
آري، براي اینكه مظلومان تاریخ، نفسي به راحتي بكشند، باید پشت و پوزة ظالمان و ستمگران را به خاك مالید و نسلشان را از روي زمین برچید.
آري، براي اینكه عدالت بر كرسي بنشیند، هر چه سریر ستمآلودة سلطنت را باید واژگون كرد و به دست نابودي سپرد.
و اینها همه، همان معجزهاي است كه تنها از دست تو برميآید و تنها با دست تو محقق ميشود.
اما مگر نه اینكه اینها همه مقدمه است براي رسیدن به بهشتي كه تو باني آني .
آن بهشت را كسي براي ما ترسیم نكرد.
كسي به ما نگفت كه آن ساحل امید كه در پس این دریاي خون نشسته است، چگونه ساحلي است؟!
كسي به ما نگفت كه وقتي تو بیایي:
پرندگان در آشیانههاي خود جشن ميگیرند و ماهیان دریاها شادمان ميشوند و چشمهساران ميجوشند و زمین چندین برابر محصول خویش را عرضه ميكند.
اگریک نفررابه اووصل کردی
برای سپاهش تو سردارویاری
**********************
بامباحث مهدویت با ما همراه باشید
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید