صبح امید

من از كودكی عاشقت بوده‌ام

قبولم نما گرچه آلوده‌ام

غمت حاصل زندگانی من

به راه تو طی شد جوانی من

من از ریزه‌خواران خوان توأم

اگرچه بدم میهمان توام

به عشقت از آن دم كه خو دادی‌ام

به چشم همه آبرو دادی‌ام

ز در راندگانت حسابم مكن

گدایم، كرم كن، جوابم مكن

از این روسپیدم برِ داورم

كه من هم سیاهی این لشكرم

مبادا برانی مرا از درت

به بازوی بشكسته مادرت