صبح امید

پست ثابت 

چشم به آسمان دوختیم . ستاره گریستیم و رد پای نقره ای مهتاب را دنبال کردیم .

برگ های رفته ی تقویم عمر را روی شاخه ی انتظار بستیم ؛

وبا اشتیاق ، منتظر آمدن نگاهش شدیم و در رودخانه ی پر خروشِ خاطر را به اقیانوس آرام نگاهش گره زدیم .

گلدسته ها برایش آوای اذان سرگرفتند و سحرگاهان ، سفره ی اسرار خود را برایش گشودند

. مسافر سال و ماه از پس ِ کوه حوصله سر رسید و

سررسیدهای عمر را به تپش تحویل سال عبادی ، نو کرد .

نقل نگاهمان را به پای قدم های بارانی اش نثار کردیم و منتظر ماندیم

تا با بوسه ی روزه داری ، بخت خفته مان را بیدار کند .