صبح امید

صاحب اين خانه بنده است يا آزاد؟
داستان بُشر حافی ‌....

گفته اند: امام کاظم عليه السلام از بازار بغداد مى ‏گذشت. از خانه ‏اى صداى ساز و آواز و طرب حرام، بلند بود.

وقتى كه امام از جلوى آن خانه مى ‏گذشت، كنيزى از خانه بيرون آمده بود درحالى كه ظرف خاكروبه ‏اى در دست داشت.

امام از او پرسيد: صاحب اين خانه بنده است يا آزاد؟

كنيز از اين سؤال تعجب كرد، گفت: معلوم است كه آزاد است.

صاحب اين‏ خانه «بشْر» است كه يكى از رجال و شخصيت هاى معروف اين شهر است. اين چه سؤالى است كه شما مى ‏كنيد؟!

امام کاظم علیه‌ السّلام فرمود: راست گفتى؛ اگر بنده بود، از مولای خود مى ‌ترسید...

کنیز وقتى به خانه برگشت، بشر از او پرسيد: چرا طول كشيد، چرا دم در معطل شدى؟

گفت: يك آقايى آمد از اينجا رد بشود با اين نشانى و اين علائم، با من چنين گفتگو كرد، از من اين‏جور سؤال كرد و اين‏جور جواب دادم،

در آخر كار به من گفت: بله معلوم است كه او بنده نيست و آزاد است؛ اگر بنده بود از مولایش می ترسید و اين سر و صداها اينجا بلند نبود، ا

ين شرابخوارى ‏ها نبود، اين عيّاشي ها نبود!

بشر تا اين جمله را شنيد و با علاماتى كه اين زن از آن مرد گفت و تعريف كرد، فهميد كه امام موسى بن جعفر علیهما السلام بوده است.

اين مرد مهلت كفش به پاكردن هم پيدا نكرد. با پاى برهنه دويد دم در. پرسيد: از كدام طرف رفت؟

گفت: از اين طرف. دويد تا به امام رسيد. خودش را به دست و پاى امام انداخت

و گفت: آقا! من بنده هستم، ولى حس نمى‏ كردم كه بنده هستم. از اين ساعت مى‏ خواهم واقعاً بنده باشم. آمده ‏ام به دست شما توبه كنم.

همان جا به دست امام توبه كرد و برگشت و تمام آن بساط را از ميان برد.

بشر حافی چنان توبه کرد که از جمله عارفان شد.

مجموعه آثار شهید مطهری ج ۱۸

#یک_داستان_یک_پند