صبح امید

راستش را به ما نگفتند یا لااقل همه راست را به ما نگفتند.

گفتند:

شما که بیایید خون به پا می کنید،جوی خون به راه می اندازید

و از کشته پشته می سازی و ما را از ظهور شما ترساندند.

ما از همان کودکی، شما را دوست داشتیم.

با همه فطرتمان به شما عشق می ورزیدیم و

با همه وجودمان بی تاب آمدن شما بودیم.
عشق شما با سرشت ما عجین شده بود و

آمدنتان ، طبیعی ترین و شیرین ترین نیازمان بود.
اما …

اما کسی به ما نگفت که چه گلستانی می شود جهان ، وقتی که شما بیایید.

همه، پیش ازآنکه نگاه مهرگستر و دستهای عاطفه شما را توصیف کنند،

شمشیر شما را نشانمان دادند.
آری ، برای اینکه گلها و نهالها رشد کنند،

باید علفهای هرز اندک را وجین کرد

و این جز با داسی برنده و سهمگین ، ممکن نیست.
آری ، برای اینکه مظلومان تاریخ ، نفسی به راحتی بکشند،

باید پشت و پوزه ظالمان و ستمگران اندکی که در زمان ظهور حاضر به همراهی شما نیستند و

توبه نمی کنند را به خاک مالید .