صبح امید

دلم برای ورود تو لحظه شماری میکند و حنجره ام تو را فریاد میزند . تو که تجلی عشقی

قنوتم را طولانی میکنم تا تو نیمه شبی برای آن دعا کنی

کوچه های غریب بی کس را آب و جارو میکنم تا تو صبحی زود از آن کوچه عبور کنی

هر روز چراغ دلم را با جامعه الکبیره روشن میکنم و سفره افطار را با آل یاسین و عهد تزیین میکنم و برای ظهور تو هر روز پای درد کمیل می‌نشینم

نمیدانم آخرین ایستگاه توسل چه هیجانی دارد که مرا با خود تا آن سوی فاصله ها میبرد و صبح آدینه چه صفایی دارد

مولایم ...! بی تو دفتر دلمان پر است از مشق های انتظار و من با دلم میخواهم آن را روز که می آیی زیباترین مدال ایثار را

تقدیم نگاه تو کنم.

ارسالی از دختر خوبم ملینا فتاحی