صبح امید

الان که دارم این مطلبتون رو می خونم واقعا شما چقدر دقیق به ماجرا نگاه می کنید واقعا این روز ها افراد مذهبی مخصوصا خانم هایی که چادری هستن غریب اند


این اتفاق برای خودم چند روز پیش که از طرف مدرسه به اردو رفته بودیم افتاد وقتی می خواستم با دوستانم عکس بگیرم بهم می گفتن این چیز سیاه چیه که سر کردی درش بیار تا تو عکس قشنگ تر بیفتی.


اون لحظه خیلی دلم گرفت با خودم گفتم یا مهدی به چه امیدی می خواهی ظهور کنی؟
پاسخ:ممنونم از حضورتون وخاطره ي شنيدني وتأمل برانگيزتون

راست میگین شهدا شررررررررمنده ایم





سلام اگه اجازه بدین این متن رو تو وبلاکم با اسم شما ثبت کنم
پاسخ:خوشحال ميشم
تبليغ ونشر فرهنگ رزمنده ها از مصاديق عمل صالح وأمر به معروفه!

آنجا که شیپور جنگ نواخته مشود


آنجا کسانی پروانه وار خود را به آتش می افکنند و بی محابا به چنین مرگی بوسه میزنند


آنجا کسانی که به دنیال اسم و نام و نشان و مال و آمده اند،دیده نمیشوند.


آنجا مصلحت و منفعت و حیات و خودخواهی تقسیم نمیکنند.


آنجا مرگ است.شرف است. فداکاری و از جان گذشتگی است.


اما کسانی که از این دنیا جز غم و درد نخواسته اند،جز مبارزه و فداکاری کاری ندارند،جز اشک و خون ثمری نبرده اند،جز سوز و گداز عشق بهره ای نمیخواهند و جز لقاءالله هدفی ندارند،اینان در معرکه خطر و کشاکش جنگ خوشحالند و از شادی در پوست خود نمیگنجند.پروانه وار خود را به آتش میزنند و از هیچج چیزی نمیهراسند.


آری شیپور جنگ چه نغمه زیبایی است.نغمه شعادت،نغمه قربانی شدن،نغمه مهاجرت از خاک تیره به آسمان روح و ابدیت،نغمه معراج و نجات،نغمه پیروزی،وصال؛عشق...


سلام..مطالبتون بسیار عالیست..خسته نباشید...این متن یکی از آخرین دستنوشته های شهید چمرانه...امید که شرمنده اشون نشیم
پاسخ سلام آستاد محترم
واي چقدر جملات شهيد چمران عارفانه وزيباست
متشكرم از اين همه حضور مسئولانه ي شما
خداقوت

حاجی واااااااااقعااااااا شرمنده ایم





حاجی واااااااااقعاااااااا متاسفیم
پاسخ:شرمم كشد كه بي تو نفس مي كشم هنوز!!