صبح امید

پاسخ سوالات انديشه وتحقيق دين وزندگي ٣ / درس اول

 

١- خير.زيراهانطوركه رشد ونموبدن انسان وهرموجودديگرمكانيسم وقانون مندي ويژه خودرا

داردواگركسي ازاين قانون پيروي نكندبايدآثارآن مانند رنج وبيماري ودرد رابپذيرد، بعد معنوي انسان هم همينگونه است.رشدآن ازراه معين وقانون مندي خاصي تبعيت مي كند وبه راه ديگر جواب نمي دهد.به ميزاني كه از اين قانون دور مي شويم بايد درد ورنج آن رابپذيريم .

پس هرر اهي رساننده انسان به مقصودنيست و سليقه ها تاآنجا قابل استفاده هستند كه به راه تكامل ضربه نزند ودرچارچوب آن قرار گيرددرغيراين صورت بايد آماده زيان آن باشد.

 

٢-برخي افراد كه اسيرهوس هاي زودگذرزندگي هستند، وقتي خود رابا سوال هاي اساسي روبرو مي بينند، براي آسوده كردن وجدان، خودرا به بي خيالي مي زنند ومي گويند: ماخودرا

درگير اين سوالات نمي كنيم .زندگي به هر صورتي باشدبراي مافرقي نمي كند! 

اما آنها روزي متوجه مي شوند كه ديگرقادربه جبران نيستندوديگرنمي توانند خود را به بي خيالي بزنندزيراگرفتارعواقب كارهاي خودشده اند.پس انسان عاقل نمي تواند چنين  نگرشي

داشته باشد.

 

٣-وَمِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ أَفَأَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ وَلَوْ كَانُوا لا يَعْقِلُونَ (٤٢)

گروه‏هايي از آنها بسوي تو گوش فرامي‏دهند (;اما گويي هيچ نمي‏شنود!) و كرند!

آيا تو مي‏ تواني سخن،خود را به گوش كران برساني، هر چند نفهمند؟! 

وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْظُرُ إِلَيْكَ أَفَأَنْتَ تَهْدِي الْعُمْيَ وَلَوْ كَانُوا لا يُبْصِرُونَ (٤٣)

و گروه‏هايي از آنها به سوي تو مي نگرنداما گويي هيچ نمي‏بينند!»

آيا تو مي‏ تواني نابينايان را هدايت كني، هر چند نبينند